Hyperion İncelemesi

Hyperion, bilim kurgu edebiyatında nadiren rastlanan bir edebi cesaret örneğidir. Dan Simmons, Geoffrey Chaucer'In 14. yüzyıl başyapıtı Canterbury Hikayeleri'nin yapısını alıp uzak gelecekte Hyperion gezegenine doğru hac yolculuğuna çıkan yedi yolcunun hikâyelerine uyarladı. Her yolcu kendi geçmişini anlatırken Simmons farklı bir tür ve üslup kullanıyor: askeri sci-fi, noir dedektif hikâyesi, gotik romans, akademik trajedi, cyberpunk, dini ritüel ve ölümsüzlük masalı. Bu çeşitlilik, Simmons'ın yazarlık ustalığının bir gösterisidir ve her hikâye kendi başına bir başyapıt kalitesinde.

Romanın merkezindeki gizem, Shrike adı verilen ve zaman içinde yolculuk edebilen, dikenlerden oluşmuş ölümcül bir varlığın doğasıdır. Yolcuların her biri Shrike'a farklı bir nedenle gidiyor, bazıları intikam, bazıları cevap, bazıları bağışlanma için. Simmons, bu yolculuğu çevreleyen evrene de bir özen göstermiş: TechnoCore yapay zekâlarının insanlıkla simbiyotik ilişkisi, Hegemony'nin galaktik politik düzeni, Ousters denilen göçebe insan koloniciler ve farkasit teknolojisinin yarattığı yapay yıldız sistemi. Her detay bir başka detayla bağlanıyor.

Hugo Ödülü ve Locus Ödülü kazanan Hyperion, modern bilim kurgunun edebi olarak da rekabet edebileceğini kanıtlayan eserdir. John Keats'in şiirlerinden yapılan göndermeler, Yeats ve Eliot referansları, romana edebi bir derinlik katıyor. Cadı Yayınları'nın Türkçe baskısı sağlam bir çeviri sunuyor ancak finali açık uçlu, devam kitabı Hyperion'un Düşüşü'nü okumadan hikâye eksik kalıyor. Bu iki kitap birlikte okunduğunda modern sci-fi'nin en tatmin edici deneyimlerinden biri ortaya çıkıyor. Edebiyatı ve bilim kurguyu seven herkes için olmazsa olmaz.